Zee rechts, duinen links, en gaan (Dutch Coast Ultra by Night)!

Het is 25 januari 2018, ik (Frans Brouwer) sta met 150 ultra lopers in Den Helder aan de start van de 9e Dutch Coast Ultra. Een no-nonsense strandloop in de nacht, midden in de winter, van Noord naar Zuid en met de meeste kans op tegenwind. De afstand opties zijn: 25,50 of 75 km. Ik heb gekozen voor 50 km.

Een paar uur geleden stond ik nog in mijn behandelkamer bij AmstelFysio op de Amstelstraat in Amsterdam. Gehaast spoed ik mij naar huis om samen met mijn loopmaat Bas een stapel pannenkoeken te verorberen om vervolgens in de trein de stappen met als eindpunt Den Helder.

Aangekomen in Den Helder hoeven we alleen de weg over te steken naar het startpunt: Hotel Wienerhof. In het enigszins gedateerde hotel zijn twee sportieve disciplines vertegenwoordigd, aan de ene kant ongeveer 150 ultralopers met woeste baarden, veel te dure GPS horloges en technische kleding. Aan de andere kant een hele zaal vol klaverjassende bejaarden.

We halen ons startnummer op bij organisator Rinus en treffen de laatste voorbereidingen. Ik merk dat ik zenuwachtig ben. De laatste keer dat ik een ultra liep was augustus 2017, bijna anderhalf jaar geleden. Daarna heb ik me volledig op mijn halve triatlon op Mallorca gericht. Ik heb daardoor relatief weinig hardgelopen het laatste jaar. Een maand geleden ben ik pas weer serieus gaan trainen met een schema van Stans van der Poel. Deze trainingen zijn relatief kort, maar op een hogere hartslag. Pittig, maar deze manier van trainen bevalt mij wel. Een ander voordeel is dat het veel minder tijd kost.

Langzaam druppelen de trail runners gewapend met racevest, handschoenen, mutsen en hoofdlamp naar buiten. Organisator Rinus klimt op een bankje en begint een briefing. Een kort, nuchter en humoristisch verhaal. Wat neer komt op: veel succes, doe voorzichtig en geniet er van!

Rinus telt af vanaf 10, dan blaast hij op zijn fluit, vervolgens stormen 150 hardloopgekken door de straten van het ‘pittoreske’ Den Helder richting de dijk.

Zoals altijd begin ik veel te snel, gelukkig besef ik dit binnen een paar honderd meter en pas mijn tempo aan. Bij de start was het nog droog, maar al snel begint het te regenen. De temperatuur valt mee met ongeveer 7 graden. De hele week heb ik het weer in de gaten gehouden. In eerste instantie leek het er op dat we de wind in de rug zouden hebben, maar kort voor de race draait de wind waardoor we een windkracht 4 schuin tegen hebben.

Na ongeveer 5 km verhard te hebben gelopen, grotendeels over de dijk, doemt voor mij het strand op. Inmiddels heb ik mijn hoofdlamp aangezet, de maan is nergens te bekennen. De groep van 150 lopers heeft zich uitgerekt tot een langgerekt lint van lichtjes. Ik heb er zin in en besef ineens dat ik mijn tempo ongemerkt weer heb opgevoerd. Ik loop naast een doorgewinterd ultra loper die Gerben heet, in de Facebook groep had ik al een bericht van hem voorbij zien komen, hij zocht nog een startbewijs. Een week geleden liep hij tijdens een 24uurs loop nog 164km. Maar hij voelde zich al weer fit en wilde de Dutch Coast Ultra by Night niet missen.

Na een aantal kilometers rond de 5.00 min/km naast Gerben door het mulle zand te hebben geploegd besluit ik dat het verstandiger is om mijn tempo iets te laten zakken. Het strand wordt steeds slechter en het is zoeken naar de best begaanbare stukken. Zometeen wordt het laag water en zal het strand beter worden.

Ik zet een podcast op en luister naar Laurens ten Dam die vertelt over zijn leven als profwielrenner. Voor mij kan ik in de verte vaag nog een paar bewegende lichtpuntjes onderscheiden. Rechts hoor ik de zee en links zie ik het silhouet van de duinen. Ik gok dat ik ergens ter hoogte van Callantsoog loop op dit moment. Nog een klein uurtje en dan ben ik halverwege, daar is ook de eerste verzorgingspost. Ik heb al lang niet meer verder dan een halve marathon gelopen, en besef mij nogmaals dat dit wel een ambitieuze onderneming is. Ik maak mij geen zorgen over het feit of ik het haal, maar meer de manier waarop.

Mijn wedstrijdverslag gaat verder onder de foto.

Ik wordt misselijk, ik voel mijn maag samentrekken alsof er een knoop in zit. Ik ga na wat ik tot nu toe heb gegeten, een reep en een gelletje. Daarnaast heb ik genoeg gedronken. Ik heb eigenlijk nooit eerder dit soort klachten gehad en begin mij enigszins ongerust te maken. De klachten blijven, maar ik kan gelukkig redelijk tempo houden.

Bij de verzorgingspost op 25 km ter hoogte van Petten twijfel ik of ik een korte stop zal maken of de post oversla en meteen doorloop richting Castricum, ik heb voldoende gels en repen bij mij, alleen de 2,5 liter water die ik vanaf de start bij mij heb is vermoedelijk niet voldoende voor 50 km. Dus ga ik toch van het strand af. Rinus staat met zijn bus iets achter de duinen. Bij een geïmproviseerd kampvuurtje gooi ik wat extra water in mijn rugzak. Ook drink ik twee glazen cola, dit schijnt te helpen bij maag en darmklachten. Ik loop rustig het strand weer op en merk dat de ik mij nog niet veel beter voel. Tijd voor een sanitaire stop, dat lucht enigszins op, als ik opsta begin ik te kokhalzen en moet uiteindelijk overgeven. Na een paar slokken water voel ik mij beter en hervat het avontuur.

Ik praat mij zelf moed in:

  • Ik ben over de helft
  • Ik heb voor hetere vuren (langere afstanden) gestaan
  • Ik loop naar huis (ik woon vlakbij het eindpunt)
  • Het belangrijkste is doorzettingsvermogen. Ik denk aan de quotes in de presentatie van ultra loper Duco tijdens ons vorige jubileum event.
  • Pain is inevitable, suffering is optional
  • Ask yourself: “Can I give more?” The Answer is usually: “Yes!”

Allemaal heel cliché, maar het werkt wel.

Ik zie een lampje en ga er naast lopen, we raken aan de praat. Hij gaat voor de 75 km afstand. Hij vertelt over allemaal extreme afstanden die hij gelopen heeft. Door het praten ben ik afgeleid en dat helpt, de kilometers vliegen voorbij. Hij vertelt dat hij voornamelijk op de loopband loopt omdat hij op zee werkt. Verder hebben we het over motorrijden, hij heeft een MV Agusta F4, mijn droommotor! Ik wil er alles van weten. Inmiddels voel ik mij een stuk beter. Ik kan nog niet goed eten, maar drinken gaat goed. Ik merk wel aan mijn lichaam dat het ploegen door het zand zijn tol begint te eisen. Ik voel mijn liezen, geen pijn, maar stijfheid.

Ik herinner mij ineens dat Rinus het in de briefing over de lagune had. Voorbij 31km, dan moeten we links aanhouden omdat we anders vanwege het water niet verder kunnen. Ik heb de route in mijn GPS horloge geladen, dus het kan eigenlijk niet fout gaan. We buigen af naar links en lopen langs de lagune (een uitmonding van de zee). Mijn loopmaat en fijne gesprekspartner geeft aan dat hij zijn tempo iets wil laten zakken. Ik loop alleen verder.

Op mijn telefoon zoek ik naar muziek die past bij dit moment. Ik ga voor Jon Hopkins. Heerlijke elektronische muziek waarvan je in combinatie met hardlopen in een soort lichte trance raakt. Met Open Eye Signal, Immunity en Singularity in mijn oor draaf ik lekker door over het inmiddels keiharde strand. Het is laag water, de wind is nu mijn grootste tegenstander.

Ter hoogte van Egmond aan Zee kijk ik op mijn horloge en zie dat ik er al een marathon op heb zitten. Nog een kleine 8 km! Ik heb moeite om tempo te houden. Ik probeer een klein stukje op hoog tempo te wandelen. Op het moment dat ik weer ga versnellen merk ik dat het beter gaat. Ik neem mij voor de komende kilometers telkens 200 meter te wandelen afgewisseld met 800 meter hardlopen, op deze manier kan ik een pace van ongeveer 7.00 min/km vasthouden. In de verte zie ik een heel klein lichtpuntje. Daar is het, de eindstreep! Paviljoen Deining.

Voor de laatste etappe pas ik mijn muziek aan, ik kies voor Innocents van Moby, heerlijk album dat perfect past bij het tempo en het moment. Het lichtje aan de horizon komt heel langzaam dichterbij. Ik kijk op mijn horloge en zie dat een tijd onder de 5.30 uur nog haalbaar is. De laatste km’s geven voldoening en zijn tegelijkertijd loodzwaar.

Als een Oase in de woestijn komt Paviljoen Deining dichterbij. Bij binnenkomst hoor ik het houtvuur van de kachel knetteren en val ik aan op de meters lange tafel vol met versnaperingen. Uitgeput maar voldaan scharen de hardlopers zich rondom de kachel, sommigen dommelen in slaap, anderen wisselen stoere verhalen uit over dit onvergetelijke avontuur. Wat een race!

Ik ben gezien de omstandigheden en korte voorbereiding tevreden met mijn tijd: 5.28 uur (waarvan 5.16 uur bewogen). Dit is goed voor een 12e plek op de 50 km. Ik weet dat er met gerichte training en onder betere omstandigheden meer in zit. Op naar de zestig van Texel in april!

Mijn complimenten voor de organisatie! Zoals ik eerder vermeldde is het een no-nonsens evenement, wat mij betreft zijn dit meestal de leukste en gezelligste evenementen. De prijs is heel sympathiek en de verzorging uitstekend. Ik kan deze race van harte aanbevelen!

Wil je net als Frans gericht, verantwoord en zo efficiënt mogelijk trainen? Doe een inspanningstest en bepaal je trainingszones.

Auteur:
Frans
Ultraloper, Fysiotherapeut, Hardlooptrainer

Zowel de foto in de header als de foto in het wedstrijdverslag zijn van Rinus Running - Dutch Coast Ultra.

Blog tip - 5 tips voor het goed instellen van je werkplek

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen. Langdurig zitten is erg slecht! Zitten wordt inmiddels gezien als ‘het nieuwe roken’. In onderstaande blog geven we je 5 tips die te maken hebben met het instellen van je werkplek, hoe je de negatieve gevolgen van een lange werkdag kunt verminderen en hoe je het begin van vervelende blessures kunt herkennen en voorkomen. Lees de 5 tips