€18.000,- opgehaald voor Griekse Stichting tijdens Marathon Athene [+ Wedstrijdverslag]

Het is 5.00 uur als ik wakker wordt van het geluid van mijn wekker. Ik open mijn ogen en zie mijn wedstrijdkleding naast mij over de stoel hangen. Zoals voor iedere race bekruipt mij dat speciale gevoel. Een mix van opwinding, spanning en focus. Tijdens het ontbijt samen met Chris neem ik in mijn hoofd de checklist van alles wat ik voor de start moet doen nog een keer door. Startnummer mee, isotone gels, een dubbele knoop in mijn veters, hier en daar wat vaseline smeren tegen schuurplekken. De vorige avond hebben we al uitgezocht waar we straks op de bus moeten stappen die ons naar Marathon brengt.

In de bus proberen we een indruk te krijgen van het parcours. Het is 6.00 uur, het duurt nog 3 uur voor we mogen starten. Langs de route zie ik verschillende borden die je er aan herinneren dat dit de route van de “Authentic Marathon” is. Verder is het een gewone tweebaans provinciale weg met af en toe flinke hoogteverschillen. Aan de ene kant is het heuvelachtig, aan de andere kant zie ik de zee.

Aangekomen in Marathon beseffen we dat we nog ruim twee uur moeten wachten. Gelukkig is de temperatuur met 18 graden aangenaam. We zijn met een grote groep, maar verblijven in verschillende hotels. Ik heb geen telefoon bij mij en speur de menigte af naar bekende gezichten. Ik herken in de verte mijn vrienden Franc en Rhadjinder. Enigszins nerveus bespreken we onze racestrategie. Ik ben onder de indruk van de strakke organisatie. Ik schat dat er ruim 100 dixie toiletten staan opgesteld en de startvakken zijn overzichtelijk en duidelijk aangegeven. Later kom ik Ralf tegen, we starten beide in startvak 4. Nog een halfuurtje voor de start, de spanning stijgt. We wensen elkaar succes en we begeven ons naar ons eigen startvak. In het vak lopen we Rob tegen het lijf.

Plotseling horen we een stem die ons vraagt onze rechterhand in de lucht te steken. Met dit gebaar leggen alle hardlopers een eed af. Dit ritueel versterkt het authentieke karakter van de race en bezorgt mij kippenvel. Ik hoor muziek: een remix van ‘these boots are made for walking’ met een stevige beat. De beat werkt lekker opzwepend maar mijn voorkeur was uitgegaan naar: ‘Run to the hills’ van Iron Maiden.

Voor mij zie ik wave 2 en 3 in beweging komen en besef dat het gaat beginnen. De adrenaline giert door mijn lichaam. Het is altijd lastig om in de eerste kilometer je plekje te vinden. Door de adrenaline wil ik veel te snel en erger ik me aan lopers die te langzaam links blijven lopen. “Excuse me, sorry” roep ik in de hoop dat ze aan de kant gaan. Ik ga bijna door mijn enkel als ik een stukje stoep mee pak om iemand in te halen. “Normaal doen” zeg ik tegen mij zelf. Nog even wat energie sparen.

Ik voel druppels, lekker fris! Het begint al warm te worden. Even later barst er een bui los. Binnen een paar minuten ben ik doorweekt en heb ik het koud. Na een paar kilometer stopt het met regenen, breekt de zon weer door en heb ik het weer warm. De eerste tien kilometer vliegen voorbij. Mijn tempo ligt gemiddeld op 4.27 min/km. Ik besef mij dat het zwaarste stuk zometeen begint.

Vanaf het tien kilometer punt begint een beklimming die op een klein stukje dalen na tot kilometer dertig duurt. Het is eigenlijk continu “vals plat” omhoog. Ik merk het meteen aan mijn kilometer tijden. Waar ik net nog kilometers van 4.25 min/km liep zie ik nu tijden van 5.00 min/km op mijn horloge voorbij flitsen. Tussen kilometer 10 en 20 twijfel ik of ik niet te ambitieus ben geweest met mijn plan om tussen de 3.15 en 3.20 uur te finishen. Ik baal even kort en besluit daarna om het verder los te laten. We gaan er het beste van maken.

Om de 2,5 kilometer staat er een verzorgingspost, wat gezien de omstandigheden super fijn is. Er is water uit flesjes. Briljant! En de posten worden door honderden vrijwilligers jong en oud bemand die stuk voor stuk hun werk super serieus nemen. Langs het parcours is de sfeer geweldig. Mensen roepen: “Bravo Bravo” en kinderen geven mij high fives. Er staan DJ’s met goeie beats, drummers, en afrikaanse trommelaars.

Vanaf kilometer twintig voel ik mij sterk, super sterk! Ik merk dat ik kan versnellen terwijl mijn hartslag zelfs lijkt te zakken. De onzekerheid maakt plaats voor een euforisch gevoel wat ik nog het best kan beschrijven als een runners high. Ik loop soepel, ik lach en geef high fives aan Griekse kinderen die “bravo bravo” naar mij roepen.

Op kilometer dertig realiseer ik mij dat het parcours vanaf nu alleen nog maar zal dalen. Waar normaal gesproken de ‘hel’ begint op 30 kilometer heb je hier het voordeel dat het laatste gedeelte helemaal heuvel af loopt. Ik kijk naar de data op mijn horloge en besef dat ik netjes op schema lig. Het lichaam voelt nog goed en het besef dat ik ga afdalen geeft mij extra motivatie.

Ik zie weer kilometer tijden van laag in de vier minuten op mijn horloge verschijnen. Op kilometer 32 staan mijn vrouw Rachelle en mijn zoon Daan samen met Eva. Ik had verwacht ze pas in het stadion te zien. Dit geeft een boost en doe er nog een tandje bij.

Wedstrijdverslag gaat verder onder de foto.

Kilometers vliegen voorbij, ik haal lopers in en denk aan het stadion waarin ik straks zal finishen. Terwijl ik daar aan denk zie ik het voor mij opdoemen een gigantisch indrukwekkend U-vormig stadion opgebouwd uit grote marmeren blokken. Juichend passeer ik de finishlijn.

Het is gelukt, ik heb een PR gelopen met 3.17. Ik ben tevreden, zeker gezien de pittige omstandigheden. De Marathon van Athene is een prachtig evenement, de organisatie is fantastisch, het parcours is pittig en het authentieke karakter maakt het heel bijzonder.

We zijn super trots dat we met ons team ruim €18.000,- aan sponsorgeld voor de Griekse stichting Estia Agios Nikolaos hebben opgehaald. Een fantastische stichting waar volwassenen met speciale behoeften wonen, werken en hun vrije tijd doorbrengen samen met de mensen die voor hen zorgen, op een wederzijds verrijkende manier.

Auteur:
Frans,
Fysiotherapeut, hardlooptrainer en marathonloper.

Lees verder - Tips voor het instellen van je (thuis)werkplek

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen. Langdurig zitten is erg slecht! Zitten wordt inmiddels gezien als ‘het nieuwe roken’. In onderstaande blog geven we je 6 tips die te maken hebben met het instellen van je werkplek, hoe je de negatieve gevolgen van een lange werkdag kunt verminderen. Lees de 5 tips.