Triathlon debuut Frans op Mallorca (wedstrijdverslag)

In oktober 2017 ging ons triathlon avontuur van start. Na een jaar lang intensieve samenwerking met het Eredivisie triatlon team van de Dolfijn besloten mijn compagnon Franc en ik zelf ook een poging te doen om deze sport onder de knie te krijgen. Franc van huis uit wielrenner en ik als hardloper wisten dat er werk aan de winkel was om de andere twee onderdelen te leren beheersen. Er is veel gediscussieerd over de bestemming en de afstand. Uiteindelijk is het een halve (70.3) triathlon op Mallorca geworden.

Samen met onze vrouwen zitten we op Schiphol met gezonde spanning op het vliegtuig te wachten. Ik maak mij wel een beetje zorgen om Franc, hij ziet er bleekjes uit en is continu aan het hoesten. Ik vraag hem hoe hij zich voelt. “Ik mag hopen dat ik mij zaterdag beter voel” is het antwoord. Onze tassen zijn afgeladen vol met: wetsuit, trisuit, ligstuur, pedalen, sportvoeding, fietshelm etc.

Op Mallorca

Eenmaal aangekomen op Mallorca valt het weer nogal tegen. Het regent! en niet zo’n beetje ook. Straten staan onder water, putten overstromen en het riool lijkt plotseling in directe verbinding te staan met de rivier die op straat is ontstaan.

De volgende ochtend aan het ontbijt schijnt gelukkig de zon en is er weinig meer zichtbaar van de overstroming die de vorige avond in het toeristische kustdorpje Peguera plaatsvond. Tijdens het ontbijt deelt Franc mee dat hij besloten heeft morgen niet te starten. Dat is balen! Hoe jammer ik het ook vindt, het is niet anders. Met koorts en een luchtweginfectie is het absoluut onverantwoord om te starten. Ik baal enorm en Franc nog meer.

Die ochtend halen Franc en ik onze huurfietsen op. Ongeveer dezelfde fiets als ik thuis heb. Een Canyon Endurace, de fietsenmaker monteert mijn ligstuur, pedalen en stelt het zadel in op de door mij opgegeven maten. Vervolgens maken Franc en ik een verkenningsronde van 45 km op de racefiets, ik hoop dat Franc mij plotseling vertelt dat hij zich eigenlijk best prima voelt en morgen gewoon kan starten. Maar zijn rochelende hoestbuien spreken deze heimelijke verwachtingen tegen.

’s Middags is er een briefing, na de briefing haal ik mijn startpakket op en check ik mijn fiets in. In de wisselzone zet ik alvast mijn materiaal klaar zoals mijn fietshelm, zonnebril en startnummerband en voor de volgende wissel mijn hardloopschoenen met snel sluitende veters. Mijn fietsschoenen klik ik vast op de fiets, met elastiekjes zorg ik er voor dat de schoenen mooi horizontaal op de fiets blijven staan zodat ik ze tijdens het fietsen snel aan kan trekken.

Die avond geen pasta maar een heerlijke pan Paella en een klein glaasje witte wijn in het mooie stadje Palma. Rond 23.00 uur gaat het licht uit. Naast ons bed ligt mijn trisuit, wetsuit, badmuts en zwembril al klaar.

Raceday

2 minuten voor de wekker gaat ben ik ineens klaar wakker. Na een licht ontbijt begeef ik mij naar de start. Ik tape nog snel een paar repen op mijn fiets, vul mijn bidons met sportdrank en stop gels in mijn startnummerband. Ik neem alle wisselprocedures nog een keer door en prent de locatie van mijn fiets in de wisselzone nogmaals goed in mijn hoofd. Op advies van zwemcoach Marjon zoek ik naar markante punten om op te navigeren wanneer ik straks weer richting de kust zwem. Ik trek mijn wetsuit aan over mijn trisuit en neem een snelle duik in het water als warming-up. Kleine golven kabbelen naar de kust, de temperatuur van het water is perfect en het water is prachtig helder.

Zwemmen

Om 9.00 uur starten de pro’s, een klein groepje magere pezige mannetjes verzamelen zich in het startvak. De theme song van Pirates of the Caribean speelt. De spanning is van hun gezichten af te lezen. Het startschot klinkt en ze sprinten het water in. Ik kijk nog even de kunst van een snelle start af.

Over 7 minuten is het mijn beurt. Franc en Rachelle wensen mij succes. Ik zet mijn badmuts en zwembril vast op en begeef mij richting het startvak. Stiekem plas ik nog even in mijn van Wilbert geleende wetsuit (sorry Wilbert). Ik voel de adrenaline door mijn lichaam stromen, voorzichtig begeef ik mij naar voren in het startvak. Dan klinkt het startschot en ik ben weg. Triatleten zwemmen naast mij, op mij en onder mij. Ik vecht mij een weg door de mensen massa en al snel lukt het mij om een beetje ruimte te vinden. Ik probeer zo dicht mogelijk in de benen van mijn voorganger te gaan zwemmen. Ik denk aan de navigatielessen van Marjon en probeer de boei waar we over een paar honderd meter om heen moeten te lokaliseren. Ik zie hem niet, maar gelukkig zie ik wel heel veel spartelende benen om mij heen, dan zal het wel goed zijn. Als ik even later weer met mijn ogen boven het water kom zie ik dat ik in een perfecte lijn naar de boei zwem. Het gaat lekker! Vanwege de regelmaat in het ademen kom ik een soort trance, iedere derde slag neem ik een teug lucht, ik denk aan het lang maken van mijn lichaam en zie kleurige visjes en kleine kwalletjes in de diepte.

In een strakke lijn draai ik om de boeien heen, ik ben al halverwege. De tweede helft vliegt voorbij, ik zie de bodem dichterbij komen en zie voor mij zwemmers al lopen, ik kies er voor om nog een paar slagen te maken dat lijkt mij efficiënter dan door het hoge water heen te waden.

Het wedstrijdverslag van Frans gaat onder de foto verder.

Zodra ik opsta maak ik meteen tempo, rits mijn wetsuit open, zet mijn zwembril af en sprint naar de wisselzone voor de eerste wissel (T1). Snel trek ik mijn wetsuit uit. Zet mijn helm en fietsbril op en bevestig mijn startnummerband. Op de achtergrond hoor ik Franc roepen. Ik pak mijn fiets en sprint met de fiets aan de hand de wisselzone uit. Voorbij de balk spring ik op de fiets. Franc en ik hebben de wissels goed geoefend. Daar ben ik nu erg blij mee.

Fietsen

Met een voldaan gevoel zit ik op de fiets, ik ben tevreden over het zwemmen en heb zin in het fietsen. Het parcours bestaat uit twee rondes van 45 km. In de eerste 5 km klimmen we meteen naar 148 meter, we passeren een aantal pittoreske dorpjes zoals es Capdella en Calvia, ik geniet van de omgeving en concentreer mij op het parcours. Van kilometer 15 tot 28 gaat alles naar beneden en kan ik flink tempo maken. Ik kijk op mijn horloge en zie snelheden van 70 km/u in de afdaling voorbij komen. Iedere kruising of rotonde is professioneel afgezet door militairen of lokale politie.

Als ik aan de tweede ronde begin ben ik nog vol goede moed. Ik voel mij nog fit, alleen mijn onderrug voelt wat stijf, vermoedelijk heeft dit met de afstelling van de fiets te maken. Het beperkte aantal training kilometers zal ook meespelen. Ook de tweede ronde gaat goed. Om mij heen rijden triatleten met dure tijdritfietsen. Ik hoor aan het geluid van de carbon wielen dat dit een ander prijssegment betreft dan de gehuurde Canyon fiets waar ik op rijd.

In de laatste afdaling rijden we door een dorpje waar ik een verkeersbord zie staan met max snelheid 30 km/h, als ik op mijn GPS horloge kijk zie ik 65 km/u staan. Lachend zit ik op de fiets.

Volgens de info op mijn horloge heb ik pas 88 km gefietst, plotseling wordt ik verrast door een bord wat aangeeft dat ik bijna de wisselzone in rijd. Snel maak ik mijn voet los in de schoen de andere lukt niet meer. Daar is de balk al, na de balk moet ik afgestapt zijn. Met een schoen aan en de andere uit spring ik van mijn fiets af. Haastig loop ik op een schoen de wisselzone in. Dat had soepeler gekund. Buiten adem zet ik mijn helm af en trek ik mijn Topo Athletic hardloopschoenen aan.

Hardlopen

Van te voren verwachtte ik met het hardlopen de minste moeite te hebben, zowel het zwemmen als fietsen gingen erg goed, dus wat kon er nog fout gaan! Alleen nog even die halve marathon uitlopen. Die verwachting bleek niet helemaal te kloppen.

Het loopparcours bestaat uit 4 rondes door het toeristische kustdorpje Peguera. Met frisse moet ging ik van start. Mijn rug voelde stijf! Na ongeveer 5 km was het nog niet veel beter. Franc, Rachelle en Eva stonden mij op verschillende punten aan te moedigen. Ik deed mijn best te lachen, maar dit lukte niet goed. De ronde ging door de winkelstraat en langs de boulevard, regelmatig stond er een verzorgingspost. Omdat het 27 graden was maakte ik er een routine van om bij iedere verzorgingspost koud water over mijn hoofd te gieten.

Franc die zag dat ik het zwaar had stond met een wit petje voor mij klaar en gaf mij de tip mijn bekken achterover te kantelen. Hij schreeuwde nog: “doorlopen slome dan kun je nog voor een sub 5.30 tijd gaan.” Plotseling voelde ik mij veel beter! Mijn tempo ging omhoog en ik begon zelfs te genieten van het lopen. Ik probeerde telkens iemand te vinden die een stevig tempo liep en daarbij aan te haken. Dat ging goed, ik was zelfs in staat veel mensen in te halen de laatste twee ronden. Na iedere ronde kreeg je een gekleurd elastiek om je pols, wanneer je 4 elastieken had mocht je afslaan richting finish.

Eindelijk, daar kwam de finish in zicht, met een eindsprint en een intens gevoel van euforie liep ik onder de boog door. Wat een te gekke race! En wat een mooi project om mij hier op voor te bereiden.

Het wedstrijdverslag van Frans gaat onder de foto verder.

Nabeschouwing

Een jaar geleden kon ik nog geen 100 meter borstcrawl zwemmen, maar na een jaar lang trainen en dankzij de goede lessen en het enthousiasme van Marjon van SwimFantastic hebben Franc en ik een solide basis ontwikkeld. Ik besef mij dat het nog veel beter kan, maar de basis is goed.

In maart 2017 zijn Franc en ik met de mannen van het Eredivisie en 1eDivisie triatlon team van de Dolfijn mee geweest op trainingskamp naar Banyoles. Daar zat ik voor het eerst op een racefiets. In mei 2018 kocht ik zelf een racefiets. Ik heb relatief weinig gefietst in de voorbereiding, een keer per week op en neer naar mijn werk (totaal 65 km). Voor het hardlopen is Nils van Loopwijzer mijn vaste looptrainer. Hardlopen is mijn favoriete sport maar toch viel dit mij tijdens de wedstrijd het zwaarst. Bij een volgende wedstrijd ga ik meer koppeltrainingen doen in de voorbereidingen.

Voor het materiaal zijn Franc en ik verschillende keren bij Matthias van Athlete Sports World geweest. Matthias geeft deskundige adviezen en heeft prachtige kleding, sportvoeding en andere triatlon artikelen in zijn showroom.

Het was een te gek avontuur en met een tijd van 5.32 ben ik tevreden. Zeker gezien de beperkte hoeveelheid training die ik heb gehad in aanloop naar de race. Ik heb ieder onderdeel 1x per week getraind en ik heb geprobeerd om twee keer te zwemmen waar mogelijk. Dit lukte helaas lang niet altijd. Een eigen bedrijf en een gezin met twee jonge kinderen is geen ideale situatie om te trainen voor een halve triatlon. Als hardloper ben je met 3 a 4 trainingen per week goed bezig! Maar als triatleet is het wat summier. Daarom denk ik wel dat er nog veel ruimte voor verbetering is, wanneer ik een volgende keer meer tijd heb en dus meer trainingskilometers kan maken moet een tijd onder de 5 uur zeker haalbaar zijn. En de hele triatlon komt er ook nog wel eens…

Ik wil mijn vrouw en kinderen bedanken voor de ruimte die ze mij hebben gegeven om te trainen. De mannen van het Eredivisie team van de Dolfijn voor de inspiratie en de goede tips. En vooral mijn collega Franc die samen met mij dit avontuur is aangegaan. Die mij wegwijs heeft gemaakt in de wielersport, die op de hotelkamer mijn fiets nog stond af te stellen en die mij tijdens de wedstrijd heeft gecoacht. Helaas voor hem is het anders gelopen dan gepland, maar ik weet zeker dat er een revanche zal komen. En tot slot natuurlijk de dames, Eva en Rachelle voor de support tijdens de race en een te gekke tijd op Mallorca.

Auteur:
Frans
Fysiotherapeut, triatleet

Inspiratielezing - in 2 jaar van schoolslag naar deelname aan het WK IRONMAN (do. 7 mrt. 2019 19:00 uur)

Roy Lagerburg is langeafstandstriatleet. In 2014 zwom Roy nog schoolslag en in 2016 stond hij op het WK IRONMAN op Hawaii. In deze inspiratiesessie vertelt Roy hoe hij dat gedaan heeft, hoe hij er op terug kijkt en hoe hij jouw kan helpen met jouw volgende triathlon (voor alle niveaus). Meer info + aanmelden.