Spokentocht van 100 kilometer in de Ardennen

Het is 2 uur ’s nachts als ik wakker word. Gelukkig, ik heb mij niet verslapen. Om 23.00 uur hoorde ik mijn loopmaatjes nog juichen voor Dafne Schippers die kampioen werd op de 200 meter. Dat betekent dat ik 3 uurtjes heb geslapen. Mijn wekker stond om 2.45 omdat ik niet meer kan slapen ga ik nog een half uurtje lezen. Om 2.30 ga ik er uit, tijd voor een sterke bak koffie en een ontbijtje. Ik doe de laatste checks aan mijn uitrusting. Trailschoenen (Inov8 Trail Talon) niet te strak en niet te los. Genoeg gels en repen in mijn Inov8 Ultrarace vest. 1,5L water achterin en 2 x 0,5L isotone sportdrank in de soft flask voorin moet genoeg zijn tot aan de eerste verzorgingspost. Verder heb ik mijn mobiele telefoon, een rol sport tape en een aluminiumdeken bij mij. Op mijn Garmin horloge staat de route. Op mijn hoofd draag ik een pet (want er is de hele dag regen voorspeld) en een black diamond hoofdlamp.

Relaxte sfeer

Het is 3.15 uur. Mijn vrouw Rachelle en zoon Daan (1,5) brengen mij naar de start. Het is donker. Er staan een stuk of 90 trailrunners aan de achterkant van hotel Floreal in La Roche-en-Ardenne. Ik verbaas mij over de relaxte sfeer. Ik haal mijn startnummer op en gebruik de speldjes om het op mijn kleding te bevestigen. Nog een paar minuten voor de start, ik zie om mij heen hoofdlampen aangaan en GPS horloges worden ingesteld.

Start

Dan klinkt het startschot en ik ben weg! Ik zie Rachelle en Daan nog langs de kant staan, ze lachen naar me en wensen me nog een keer succes. Intuïtief werk ik mij meteen een weg naar voren. Meteen na de start volgt een pittig beklimming, iedereen is nog fris en vol goede moed. Het tempo ligt hoog! Ik ben blij met mijn Black Diamond hoofdlamp. Dit maakt lopen in het donker een stuk eenvoudiger. De route staat perfect aangegeven met reflecterende pijlen.

Ik voel mij fit, maar ergens heel diep in mij zit een beetje angst, wat als ik het niet haal? Ik heb nooit eerder 100K gelopen. Met pasen nog 60K, dat ging goed. Drie weken geleden een Marathon in Wales met +1600m. Ik denk aan vanavond, als het goed is ben ik dan gefinisht. Dan weet ik of ik mij voor niets heb druk gemaakt of dat ik met 100K toch echt te hoog heb ingezet.

Incident

Plotseling besef ik dat ik alleen loop. Ik geniet van het donker en de rust. Ik loop langs de rivier de Ourthe, het is oppassen omdat er veel boomwortels uitsteken en gladde stenen op het parcours liggen. Plotseling hoor ik iemand om hulp roepen, het klinkt dichtbij. Ik loop verder en zie iemand op de grond liggen. Zijn arm bloed en zijn been bevind zich in een onnatuurlijke stand. Ik stop, de loper vertelt mij dat hij is gevallen en vermoedelijk zijn been heeft gebroken. Ik denk na wat ik voor hem kan doen. Een rolletje tape gaat hem niet helpen. Ik pak mijn telefoon en zie dat ik geen bereik heb. Ik kijk op mijn horloge en zie dat hij op km punt 16.1 ligt. Ik spreek af dat ik doorloop en zodra ik bereik heb met mijn telefoon het noodnummer van de organisatie zal bellen en vertellen wat zijn startnummer is en waar hij ligt. Op dat moment komt er een groep van 4 lopers aan, ik sluit me bij hen aan en beloof de geblesseerde hardloper dat ik er alles aan zal doen om zo snel mogelijk de organisatie van zijn situatie te verwittigen.

Het duurt nog ongeveer 2 km voordat er goed telefoonbereik is en we de organisatie kunnen bellen. Zij handelen het verder af. Op km punt 21 bevindt zich de eerste verzorgingspost. Ik besef mij dat ik te weinig heb gedronken, dit moet snel veranderen anders kan ik in serieuze problemen komen. Ik drink bij de post 3 glazen cola. Ineens besef ik dat het al aardig licht begint te worden. Nog even en ik kan mijn hoofdlamp opbergen. Omdat ik ingesteld ben op 100K heb ik het gevoel net begonnen te zijn.

Bijna een marathon

Op kilometer 23 vindt de eerste watercrossing plaats. Ik was nooit eerder op dit punt de Ourthe overgestoken. Er staat een pittige stroming, gelukkig is het niet heel diep. Natte schoenen! Het begint ook te regenen. Ik vind het niet erg, de temperatuur is perfect, ongeveer 15 graden en een beetje regen geeft extra verkoeling. Ik herken de grote stuwdam bij Nisramont, er volgt een mooi gedeelte langs het stuwmeer, hier kan ik tempo maken, korte stukjes klimmen en dalen. Ik leef toe naar de volgende verzorgingspost. Daar staan Rachelle, Daan en mijn schoonouders om mij te supporten.

Eenmaal bij de post aangekomen op 38 km zoek ik Rachelle…maar helaas ik denk dat ze net te laat is. Ik twijfel of ik even zal wachten. Ik vul mijn water bij en besluit toch te gaan, het gaat lekker en ik moet op de race gefocust blijven. Er volgt meteen een pittige klim. Ik besef dat ik er bijna een marathon op heb zitten en mij nog super fris voel, dat geeft vertrouwen. Ik heb vanaf hier een prachtig uitzicht. Ik kijk om mij heen en zie de weg die ik net overgestoken ben bij de verzorgingspost. Heel in de verte komt een auto aanrijden…onze auto…een blauwe Volvo station met Rachelle en Daan er in. Balen!

Baas boven baas

Achter mij hoor ik voetstappen, er nadert een groep van 3 trailrunners, ik praat met een fransman, hij vertelt dat hij regelmatig dit soort ultra wedstrijden loopt en dat dit slechts een trainingsrondje voor hem is. Hij loopt binnenkort 100 mijl (160 km) en heeft ook nog een 240 km race op het programma staan. Dat loopt hij in een keer achter elkaar zonder te slapen. We hebben een lekker tempo, de fransman is verbaasd om te horen dat ik slechts 60 a 70 km per week loop, hij loopt zeker het dubbele vertelt hij. “Ik heb niet meer tijd” zeg ik verontschuldigend. Ik heb het gevoel dat de fransman mij een amateur vind.

Van ’t padje af

Bijna op de helft! Ik nader het dorpje Wigny. Super tof, mijn support crew staat al juichend klaar. Daan, Rachelle en mijn schoonouders staan langs de weg op het 51 km punt. Ik ben super blij ze te zien en laat mijn loopmaatjes doorlopen en geef Rachelle en Daan een knuffel. Snel wissel ik mijn sokken voor een stel droge en klop ik het vuil uit mijn schoenen. Als ik weer vertrek loop ik samen op met een snelle dame. Ze heeft een stevig tempo. We praten wat, af en toe is het stil. Ik merk dat ik sneller wil lopen, ik laat haar achter mij. Ik moet een weg over steken, na ongeveer 100 meter zie ik op mijn horloge dat ik af moet slaan. Maar er staat geen pijl. Ik begin te twijfelen, ik wil niet fout lopen… ik besluit mijn horloge te volgen. De eerste kilometer zie ik nergens meer pijlen. Ik begin te twijfelen…zal ik terug gaan naar de weg? Gelukkig zie ik in de verte een pijl. Maar die wijst de andere kant op. Nee! Dit klopt niet. Ik blijf mijn horloge volgen en kom een kilometer later weer een pijl tegen die wel de goede kant op staat.

Beter dan verwacht

Bij de volgende verzorgingspost op 59 km vraag ik of er al veel lopers zijn langs geweest, je bent de 9e vertelt de dame bij de post mij. Wat? 9e? Ik had het gevoel dat ik ergens rond het midden van het deelnemersveld liep. Wow, het gaat echt lekker! Ik drink nog wat cola en pak wat zoutjes en winegums voor energie. De dame vraagt of ik verkeerd gelopen ben, er is kennelijk iemand geweest die route aanwijzing heeft gesaboteerd vertelt ze. Dit schijnt vorig jaar ook gebeurt te zijn. Ze begreep van de lopers die eerder bij de post waren dat ze een man met een grijze auto zagen die zich verdacht gedroeg. Nu je het zegt, die heb ik ook gezien, hij reedt net weg toen ik aan kwam lopen. Ik vul mijn waterzakken helemaal bij, de komende 25 km is er geen verzorgingspost meer.

Nu ik weet dat ik top 10 loop heb ik extra motivatie, ik voel mij sterk en weet dat het gaat lukken. Ook besef ik mij dat ik bijna een afstand record ga breken. Vorig jaar liep ik hier 65 km, als alles goed gaat blijft er van dat record niets over en staat er 100 km op mijn naam!

Tim, Porthos & Troy

Als ik achter mij kijk zie ik ineens een hond lopen. Bij de start zag ik dat er ook een deelnemer was die samen met zijn twee border collies deel nam. Ik kon mij toen niet voorstellen dat de honden de gehele afstand zouden lopen. De hond leek het nog prima naar zijn zin te hebben. Gedurende een paar kilometer zag ik alleen af en toe de hond, het baasje was nog niet inzicht. Ik loop weer richting Nisramont ik besef mij dat ik mijn tempo iets moet aanpassen, ik voel dat de energie voorraad af begint te nemen. Ik eet nog een snickers. ik kan even geen energiegels meer zien. Dan zie ik dat de baas van de honden vlak achter mij loopt. We raken aan de praat. Tim vertelt dat hij altijd met zijn honden traint en het record op 80 km lag. Nog even en hij gaat dit record breken. Hij vertelt dat hij lang getwijfeld heeft of hij zijn honden Porthos en Troy zou meenemen, maar omdat het koel en regenachtig weer is zijn de omstandigheden voor de honden perfect. De honden lopen soms voor uit en luisteren perfect, Tim vertelt ze of ze links of rechts moeten afslaan en spreekt ze bemoedigend toe.

Dit is een perfecte afleiding, ik heb leuke gesprekken met Tim over hardlopen, diepzeeduiken en zijn honden. En het is fascinerend om te zien hoe goed de honden naar hem luisteren en onuitputtelijk voor hem uit blijven draven. Door de afleiding vliegen de kilometers voorbij, ik kom er achter dat we bijna bij de een na laatste verzorgingspost op kilometer 84 zijn! Vlak voor de post staat mijn supportteam te juichen. Rachelle is trots en zegt zeker te weten dat ik het ga halen. Bij de post krijgen de honden wat brokken en een plak cake. Water hoeven ze niet. Ze drinken onderweg uit de plassen.

De muur van Maboge

Volgens Tims berekeningen kunnen we als we een beetje tempo houden in 14 uur finishen. Ik kon van te voren moeilijk inschatten wat mijn eindtijd zou worden en had gezegd dat ik blij was als ik voor het donker thuis zou zijn. We zijn op weg naar de laatste verzorgingspost op kilometer 95 vlak voor de “muur van Maboge” daar is ook het Loopwijzer basecamp. De laatste kilometers gaan super snel, gek genoeg voel ik mij nog fit, samen met Tim en de honden lopen we zo lang het vlak is en tijdens dalen in stevig tempo door. Bij stijl klimmen wandelen we soms korte stukken. Bij de laatste drankpost wacht mij een warm onthaal. Bijna al mijn loopmaatjes staan te juichen. Ik stop heel kort voor een cola, het is nu nog maar 5 km.

Dan volgt de laatste stijle klim. De “muur van Maboge” Deze heb ik in voorgaande edities van de TDF en tijdens de trainingen talloze keren omhoog geklommen. Het is dus bekend terrein. Als het einde van de beklimming in zicht is ben ik opgelucht. De laatste vier kilometer hoeven we alleen nog maar af te dalen richting de finish in La Roche bij hotel Floreal. We verhogen het tempo in de laatste kilometers en halen zelfs nog enkele 27 km lopers in. Vlak voor de finish volgt nog een rivier oversteek. Dan is de finish in zicht. Tim en ik zijn in het laatste gedeelte nog een paar keer ingehaald en hebben berekend dat een top 15 positie nog mogelijk moet zijn. Als de finish in zicht is zegt Tim: “pak jij die 15e plek maar Frans”

De eindstreep

Als eerst zie ik Daan en Rachelle staan! Ik trek een laatste sprintje en kom juichend over de streep. Eenmaal over de finish blijk ik als 14e en Tim als 15e te zijn gefinisht. En de honden Porthos en Troy hebben de race ook volbracht. Een topprestatie!

Nabeschouwing

Nooit eerder haalde ik zo veel voldoening uit een wedstrijd. Ik wil in het bijzonder mijn gezin bedanken, Rachelle en Daan hebben mij iedere zondag een paar uur moeten missen wanneer ik kilometers aan het vreten was in de duinen of in het bos. En op zaterdag zaten ze vaak op de fiets naast mij om mij te coachen, van sportdrankjes te voorzien en aan te moedigen. Mijn schoonouders Paul & Ina zijn speciaal naar België gereden, jullie zijn top supporters! Natural Born Runners is al jaren mijn vaste leverancier voor trailschoenen. Een absolute aanrader! Mijn trainer Nils van Loopwijzer wil ik bedanken voor zijn enthousiasme en deskundige techniek- en intervaltrainingen. Dankzij hem ben ik een betere hardloper geworden. Hij gelooft in mij en weet mij te raken zodat ik als het nodig is net dat beetje extra kan geven. Mijn loopmaatjes bij Loopwijzer wil ik bedanken voor een geweldig weekend in de Ardennen en de te gekke trainingen op donderdag avond in Amsterdam Oost.

Het voelt gek om nu klaar te zijn. Mijn volgende uitdagingen zijn de Dam tot Damloop en de halve marathon van Amsterdam barefoot! En stiekem ben ik plannen aan het maken voor een triatlon in 2018. Ook zullen er ongetwijfeld nog een paar mooie ultratrails volgen.

Wil jij ook een (ultra)trail lopen en kun je daar wat hulp bij gebruiken? Ik help je graag! Neem contact op met AmstelFysio om de mogelijkheden te bespreken.

Wedstrijdverslag geschreven door: Frans, ultraloper, trailrunner, hardlooptrainer en fysiotherapeut

Inspiratielezing - in 2 jaar van schoolslag naar deelname aan het WK IRONMAN (do. 7 mrt. 2019 19:00 uur)

Roy Lagerburg is langeafstandstriatleet. In 2014 zwom Roy nog schoolslag en in 2016 stond hij op het WK IRONMAN op Hawaii. In deze inspiratiesessie vertelt Roy hoe hij dat gedaan heeft, hoe hij er op terug kijkt en hoe hij jouw kan helpen met jouw volgende triathlon (voor alle niveaus). Meer info + aanmelden.