Waarom elke trailrunner de Eigertrail op zijn bucketlist moet hebben.

Bloedmooie uitzichten, één met de natuur, vlinders in je buik!! De Eigertrail voert over de bergflanken van de mooiste bergen in de Alpen. Ik ben zelf al jaren verliefd op de besneeuwde bergtoppen, woeste rivieren en alpenweiden van ons Europese hooggebergte. Oorspronkelijk als klimmer, maar sinds vorig jaar ook als trailrunner. En sindsdien ben ik verkocht aan trailrunnen. Grindelwald vormt al vijf jaar op rij het toneel van dit fantastische hardloopevenement.

Tout trailrun community komt hier samen omlijst door het wereldberoemde drietal Eiger, Mönch en Jungfrau. Alle hotels, appartementen, hostels, campings en parkeerplaatsen stromen vol met gepassioneerde atleten uit de hele wereld met dezelfde liefde voor de sport en de bergen. Mocht de Eigertrail nog niet op je bucketlist staan, dan hieronder de redenen waarom deze trail daar absoluut niet mag ontbreken.

1. De sky is the limit

Als je Grindelwald binnenrijdt, doemen de beroemde bergtoppen al snel op. Het imposante natuurschoon waar Grindelwald mee wordt omringd wekt ontzag. Onstuimige rivieren, ruige gletsjers en maagdelijke sneeuwvelden vormen het decor voor de Eigertrail.

Een paar dagen voor de wedstrijd is het dorp al in volle voorbereiding voor dit jaarlijkse evenement. Overal hangen vlaggen en borden waarop de renners welkom worden geheten. De start- en finishboog staan al opgesteld en ook het beruchte bruggetje met de laatste steile afdaling van het parcours staat al klaar. Mijn bloed begint meteen sneller te stromen bij de aanblik van het eventterrein. Morgen mag ik weer!

Vroeg in de ochtend pak ik samen met mijn medetrailers de trein. De start van de E35 is in Burglauenen een plaatsje verderop. We komen ruim op tijd aan. De muziek schalt door de speakers, de vroege ochtendzon straalt, de renners zijn opgewonden, het belooft een mooie dag te worden…

Na het startschot beginnen we bijna meteen met onze eerste klim van ongeveer zeven kilometer. Door de singletrack bospaadjes blijft de groep lang bij elkaar, maar je kunt een speld horen vallen zo stil. Iedereen is in opperste concentratie en wellicht gespannen over wat er komen gaat.

Na zeven kilometer stijgen volgt de eerste lange afdaling naar Wengen waar de eerste verzorgingspost is. Drinken, plassen en weer door naar de gevreesde ‘Gemsenweg’ richting Männlichen. Over een afstand van een kleine vier kilometer stijgen we 1000 meter. De zon brand inmiddels fel, de benen beginnen de hoogtemeters te voelen en de eerste zweetdruppels vormen zich op het voorhoofd. Ik ben blij met mijn stokken waarmee ik me kan afzetten tijdens deze stijle bergpassen.

Aan het einde van het bos kijk ik vol verwachting op of ik Männlichen al zie liggen, maar in plaats daarvan doemt er een enorme bergrug op aan de horizon die ik nog moet overbruggen. Aan het gezucht en gekreun achter me maak ik op dat mijn medelopers dit ook niet aan hadden zien komen. Nog even doorzetten, na Mannlichen wacht weer een lange afdaling.

Eenmaal boven worden onze kliminspanningen beloond met een adembenemend uitzicht diep in de Lauterbrunnenvallei. Even vind ik het jammer dat ik geen tijd heb om hier lang van te genieten, maar de vlinders in mijn buik tijdens de afdaling doen me dat alweer snel vergeten. Ik probeer zoveel mogelijk van het uitzicht te genieten tijdens de afdaling, maar een paar bijna valpartijen helpen me eraan herinneren dat ik op de weg moet blijven letten. Het parcours voert langst mooie paden, maar er liggen hoe dan ook overal losse stenen en boomwortels.

De afdaling duurt net lang genoeg om weer opgeladen aan de volgende klim te beginnen. Alweer de laatste grote klim van het parcours. Voor me zie ik een hele rij hardwerkende trailers zich een weg omhoog zwoegen tegen een prachtige achtergrond van een imponerende gletsjer. Zoals elke klim, duurt ook deze weer langer dan ik had verwacht. Eenmaal boven ben ik aangekomen op het hoogste punt van de trail. Dan denk ik nog dat het harde werk erop zit en berg ik opgetogen mijn stokken op. Met mijn handen vrij begin ik naar beneden te rennen. De koele berglucht voelt heerlijk in mijn gezicht. Ik ga steeds harder, passeer mensen, het lijkt wel alsof ik vlieg! Als ik naar beneden kijk zie ik in de verte Grindelwald alweer liggen. Met de snelheid die ik heb, denk ik nog maar een half uurtje nodig te hebben tot aan de finish…

Niets is echter minder waar. De laatste vijf kilometer van het parcours heeft weer venijnige klimmetjes door een bos waar de boomwortels tot aan de hemel lijken te groeien. De benen moe, de accu leeg en de mindset afgeleid door de finish die zo dichtbij leek, maken de laatste kilometers tot de zwaarste van het parcours. Ik ben alleen in het bos. Ik hoor en zie niemand voor of achter me. Opeens bekruipt me de angst dat ik misschien verkeerd ben gelopen en op de trail van de E101 ben beland. Ik duw die gedachte zo snel mogelijk weg, want van de gedachte alleen al dat ik een omweg van meer dan 50 kilometer moet maken zak ik bijna door mijn benen.

Gelukkig weet ik waar ik ben als ik het bos uitkom en weet ik dus ook dat de finish nu echt dichtbij is. De laatste meters in de winkelstraat gaan vanzelf door de aanmoediging van supporters. De muziek komt steeds dichterbij, het plein met de finish doemt op, ik ben er! Na 5.52 uur heb ik 35 kilometer en 2500 hoogtemeters afgelegd. Ik heb de hoogtemeters totaal onderschat, maar wat was het een fantastische race!

Daarom fellow flatlanders, dit moet je zelf meemaken!

Het verslag gaat verder onder de foto.

2. Voor elk wat wils

Kom jij je bed niet uit voor een trail van 35 kilometer? Er is voor ieder wat wils. Rupsjes nooitgenoeg kunnen hun hart ophalen bij de E101 Ultratrail met 6700 hoogtemeters. Startende ultralopers en doorgewinterde marathonlopers kunnen zich wagen aan de E51 Panorama Trail met 3100 hoogtemeters. Volgens velen een makkelijkere trail dan de E35 North Face Trail omdat het stijgen en dalen bij de E51 wat geleidelijker is. Onder het motto ‘Shared pain - double the pleasure!’ kun je de E51 ook als koppel lopen. En dan is er voor de beginnende trailrunners en gelegenheidslopers nog de E16 Pleasure Trail met 1000 hoogtemeters.

Ben je zelf geen loper? Ook dan zijn er genoeg redenen om naar het prachtige Grindelwald af te reizen voor de Eigertrail. De organisatie valt en staat met de inzet van vrijwilligers. Routeaangevers en verzorgers bij de verzorgingsposten worden getrakteerd op prachtige uitzichten en natuurlijk op uitgelaten, dankbare trailers!

3. UTMB punten

Voor degenen die ambities hebben om de Ultra-Trail du Mont-Blanc® te lopen, kunnen bij de Eigertrail UTMB punten binnen harken. Afhankelijk van de afstand die je loopt, kun je 1 tot 5 UTMB punten vergaren.

4. Secundaire ‘arbeidsvoorwaarden’

Last, maar zeker niet least, de fantastische organisatie van de Eigertrail waarbij het je als trailer aan niets ontbreekt. Het hele dorp ademt de Eigertrail. Het is een warm bad waarin je terechtkomt, met overal vlaggen en borden om je succes te wensen met de race, waar je de ene na de andere trailer tegen het lijf loopt en waar je overal terecht kunt om de laatste voorbereidingen voor de race te treffen.

De verzorgingsposten onderweg zijn uitstekend geregeld en hebben een gevarieerd aanbod, de route is goed aangegeven en ook bij de finish wordt je fantastisch opgevangen. Zelfs een gratis massage behoord tot de mogelijkheden en is zeer aan te raden kan ik uit eigen ervaring vertellen. Maar de echte reward komt daarna pas. Want wat is er nou lekkerder dan een koud glas bier nadat je zo diep bent gegaan :) Cheers!

Eigertrail 2018

Mocht je het nog niet gedaan hebben, noteer dan nu in je agenda: Eigertrail 13-15 juli 2018. Inschrijven is mogelijk vanaf 31 oktober 2017 om 10.00 uur. AmstelFysio kan je helpen met een trainingsschema op maat. Zo ben ik ook klaargestoomd voor de Eigertrail.

Tot volgend jaar in Grindelwald!?

Wedstrijdverslag van: Irene van As (trailrunner)

Inspiratielezing - in 2 jaar van schoolslag naar deelname aan het WK IRONMAN (do. 7 mrt. 2019 19:00 uur)

Roy Lagerburg is langeafstandstriatleet. In 2014 zwom Roy nog schoolslag en in 2016 stond hij op het WK IRONMAN op Hawaii. In deze inspiratiesessie vertelt Roy hoe hij dat gedaan heeft, hoe hij er op terug kijkt en hoe hij jouw kan helpen met jouw volgende triathlon (voor alle niveaus). Meer info + aanmelden.